بیم و امید

میکند هر لحظه وعده میدهد هردم وعید

انتظارش میکشد ما را به قرآن مجید

بی خبر افتاده ام در گوشه ای دلتنگ و مست

رنگ مو هایم چنان دندان من برف و سپید

شهرمان پر شد ز بوی عنبر و مشک و عبیر

مثل اینکه باد بر موهای دلدارم وزید

ترس من تنها شدن در کوچه های تنگ نیست

چون خداوند کریم این قلب را تنگ آفرید

من ریاضیدان عشقم تابع ابروی دوست

چونکه عطف عشق من باشد صعودی اکید

با غزل هر لحظه جان تازه ای داده به من

«یوسف ثانی»،خداوند و غم و بیم و امید

خال مهرویان...