عسل

شیرین تر ز عسل های خمین است لبانت

باریک تر از ماه منیر است میانت

دکتر به من عاشق دلباخته گفته است

قند است مریضی من اما ز دهانت

باید که بگیرم قدحی از لب لعلت

بگذار بمیرم من از آن غنچه دهانت

شد قافیه تکرار ولی عیب ندارد

باریک میانت شکر آن در زبانت

ای کاش بمانی و غزل تازه کنی باز

ای کاش غزل ها بگم از لعل گرانت

من عاشق چشمان سیاه توأم ای یار

ایضا شده ام عاشق اندام چنانت

با «یوسف ثانی» غزل خوان و دل پاک

رحمی کن و بگذار بماند به نهانت

خال مهرویان...