روزگار تلخ

ای روزگار تلخ پر از محنت و شرار

ای روزگار قاتل عشاق بی قرار

اردیبهشت دلم را شکسته اند

آن مردمان پر از نکبت و غبار

باید که گریه کنم گریه ای ز عشق

بگذار تا بمیرم از دست آن نگار

ای وای که دگر یاریم نمیکند

این قلب رنج دیده عاشق بهار

باشد خدای تعالی ببیند چه میکشم

از ظلم و جور و ستمهای مردم خمار

ترسم که آه و فغان دلم آتشی شود

سوزد تمام زندگانی او را آورد دمار

ای عشق ز «یوسف ثانی» که عاشق است

راهی گریز و رهایش کن از حصار

خال مهرویان...